الف

نمی‌پرسی کجا شد مهر فرزندی؟


7 اسفند 1399 - 23:44
803bc84b9d
غلامرضا بنی اسدی فعال رسانه

غلامرضا بنی اسدی

روزنامه‌نگار

به گزارش مشهد فوری، غلامرضا بنی اسدی در یادداشتی نوشت:

پدر است، پدر! او را شان در کتاب خدا همتراز توحید است به آیات مکرر که احسان به والدین را در کنار شرک نورزیدن تصریح فرموده است.

دسته بندی هم نکرده است پدر ها را که به این گروه چنان باید نگریست و این گروه را حرمت چنان باید نهاد. پدر است، پينه بسته باشد دست‌هايش، چنان که در روزگاران پيش بود، شيار باشد دست و صورتش چنان که به فصل کاشت و داشت و برداشت طعنه به زمين مي زد يا نرم باشد اين دست ها، مثل امروز، فرقي نمي کند، دست پدر، مستظهر به توصیه واجب الاحترام خداوند است، دست محبت است، دست معرفت است و دست پشت گرمي.
چنان که وقتي گرماي آن را احساس مي‌کني، مي‌تواني در برابر دنيا بايستي، مي تواني بي‌هراس گام‌هايت را محکم برداري وقتي هم دست مي‌کشد به مهر بر گونه ات، طراوت و تازگي، بهار مي کند همه وسعتي را که دست کشيده است، حتي همه جانش را، پدر يک شکوه بشکوه است، يک زيبايي زيبا، اما دريغ که ما، تا هست، نمي دانيم قدرش را، نمي‌دانيم که کيست اين برکت مطلق و نعمت ارجمند، اما هزار افسوس، وقتي سراغش مي‌رويم که نيست!نمی‌خواهم واژه ها تلخ شوند در این روز شیرین.

اشارتی بود برای آناني را که «کاه» دلخوری ها را بهانه مي‌کنند براي پشت کردن به «کوه» مهر و معرفت.بدانیم که پدر را باز بايد پرسيد که اين «باز نپرسيدن»، اگر يوسف هم باشي، تحمل ناشدني است  که انگار يک آواز از همان روز که جناب يوسف پيامبر(ع) پدر را يعقوب نبي(ع) را پيش از خويش، از مرکب پياده ديد، در گوش زمين و زمان مي پيچيد که؛
الا اي يوسف مصري که کردت سلطنت مغرور
پدر را باز پرس آخر، کجا شد مهر فرزندي؟
و امروز - متاسفانه - هزار بار بايد بازمان پرسيد که چه مي‌کنيم و سراغ بايد گرفت که «کجا شد مهر فرزندي؟» به کجا داريم مي‌رويم ما که روزگاراني «مهربان ترين بوديم» و جز به وقت چراغ داري، جلوي پدرمان حرکت نمي‌کرديم بلکه به تکريم پشت سر او گام بر مي‌داشتيم، در حضورش، دست و پا و زبان جمع مي‌کرديم و بر صدرش مي‌نشانديم و شايسته قدرش مي‌دانستيم، اما امروز برخي ها چنان رفتار مي‌کنند که انگار پدر بايد دست و پا و زبان جمع کند در حضور اين فرزندان.

این رفتار بدتر از کروناست که زلزله در نهاد خانواده می‌اندازد والا آسیب کرونا را می‌توان به رعایت شیوه‌های بهداشتی مدیریت و به فرصت تبدیل کرد.

این رفتار های سرطانی است که دارد به نهاد خانواده آسیب می‌رساند.

اگر بتوانیم برای این چاره ای بیابیم روزگار مان بسیار بهتر می‌شود و خداوند هم به حرمت زیبارفتاری و نیک خواهی، تقدیر بهشتی می‌نویسد برای امروز و فردای ما.

حرمت بداریم پدر را که درس امام رضا و رسم حضرتش چنین است. هرکس می‌خواهد در کلاس معارف رضوی، به مرتبتی بالاتر رسد، آستان پدر بوسد که او را در آستان خورشید، جایگاه، بلند مرتبه می‌شود.

غلامرضا بنی اسدی فعال رسانه

پایگاه خبری مشهد فوری (mashhadfori.com)

803bc84b9d
7 اسفند 1399 - 23:44

به گزارش مشهد فوری، غلامرضا بنی اسدی در یادداشتی نوشت:

پدر است، پدر! او را شان در کتاب خدا همتراز توحید است به آیات مکرر که احسان به والدین را در کنار شرک نورزیدن تصریح فرموده است.

دسته بندی هم نکرده است پدر ها را که به این گروه چنان باید نگریست و این گروه را حرمت چنان باید نهاد. پدر است، پينه بسته باشد دست‌هايش، چنان که در روزگاران پيش بود، شيار باشد دست و صورتش چنان که به فصل کاشت و داشت و برداشت طعنه به زمين مي زد يا نرم باشد اين دست ها، مثل امروز، فرقي نمي کند، دست پدر، مستظهر به توصیه واجب الاحترام خداوند است، دست محبت است، دست معرفت است و دست پشت گرمي.
چنان که وقتي گرماي آن را احساس مي‌کني، مي‌تواني در برابر دنيا بايستي، مي تواني بي‌هراس گام‌هايت را محکم برداري وقتي هم دست مي‌کشد به مهر بر گونه ات، طراوت و تازگي، بهار مي کند همه وسعتي را که دست کشيده است، حتي همه جانش را، پدر يک شکوه بشکوه است، يک زيبايي زيبا، اما دريغ که ما، تا هست، نمي دانيم قدرش را، نمي‌دانيم که کيست اين برکت مطلق و نعمت ارجمند، اما هزار افسوس، وقتي سراغش مي‌رويم که نيست!نمی‌خواهم واژه ها تلخ شوند در این روز شیرین.

اشارتی بود برای آناني را که «کاه» دلخوری ها را بهانه مي‌کنند براي پشت کردن به «کوه» مهر و معرفت.بدانیم که پدر را باز بايد پرسيد که اين «باز نپرسيدن»، اگر يوسف هم باشي، تحمل ناشدني است  که انگار يک آواز از همان روز که جناب يوسف پيامبر(ع) پدر را يعقوب نبي(ع) را پيش از خويش، از مرکب پياده ديد، در گوش زمين و زمان مي پيچيد که؛
الا اي يوسف مصري که کردت سلطنت مغرور
پدر را باز پرس آخر، کجا شد مهر فرزندي؟
و امروز - متاسفانه - هزار بار بايد بازمان پرسيد که چه مي‌کنيم و سراغ بايد گرفت که «کجا شد مهر فرزندي؟» به کجا داريم مي‌رويم ما که روزگاراني «مهربان ترين بوديم» و جز به وقت چراغ داري، جلوي پدرمان حرکت نمي‌کرديم بلکه به تکريم پشت سر او گام بر مي‌داشتيم، در حضورش، دست و پا و زبان جمع مي‌کرديم و بر صدرش مي‌نشانديم و شايسته قدرش مي‌دانستيم، اما امروز برخي ها چنان رفتار مي‌کنند که انگار پدر بايد دست و پا و زبان جمع کند در حضور اين فرزندان.

این رفتار بدتر از کروناست که زلزله در نهاد خانواده می‌اندازد والا آسیب کرونا را می‌توان به رعایت شیوه‌های بهداشتی مدیریت و به فرصت تبدیل کرد.

این رفتار های سرطانی است که دارد به نهاد خانواده آسیب می‌رساند.

اگر بتوانیم برای این چاره ای بیابیم روزگار مان بسیار بهتر می‌شود و خداوند هم به حرمت زیبارفتاری و نیک خواهی، تقدیر بهشتی می‌نویسد برای امروز و فردای ما.

حرمت بداریم پدر را که درس امام رضا و رسم حضرتش چنین است. هرکس می‌خواهد در کلاس معارف رضوی، به مرتبتی بالاتر رسد، آستان پدر بوسد که او را در آستان خورشید، جایگاه، بلند مرتبه می‌شود.

منبع: مشهد فوری

325

نظرات
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما پس از تایید توسط مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت و افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که غیر از زبان پارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهد شد.

اخبار ایران و جهان