الف

فردوسی را چقدر می‌شناسیم؟ / وقتی رابین‌هود معروف‌تر از قهرمانان شاهنامه است!‌‌ ‌


26 اردیبهشت 1400 - 23:24
169ad3c563
محسن تقی‌زاده، فعال رسانه

محسن تقی‌زاده

فعال رسانه

به گزارش مشهد فوری، متن پیش‌رو یادداشت محسن تقی‌زاده، فعال رسانه به مناسبت سالروز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی است:


حکیم ابوالقاسم فردوسی، وطن‌پرستی را در غایتِ عمل، به تصویر کشید. زندگی‌اش را، نه سر یک کتاب، که سرِ مبارزه داد. مبارزه با تفکر داعشی!‌

داعش وقتی در عراق و سوریه قدرت گرفت، ابتدا تمام آثار تاریخی و باستانی‌شان را، تا آنجا که توانست نابود کرد، تا هویت و تاریخ را از آن ملت‌‌‌ بگیرد. آن‌چه بریتانیا با سانسورِ تاریخ و غارت آثار باستانی ملت‌ها، می‌کند.‌

سلسله‌های پادشاهان در ایران، کارگزار عباسیان در عراق و شام بودند. فضای فرهنگی حاکم بر ایران، تا سال‌ها خودباوری ایرانیان را گرفته بود. تا آنجا که پادشاهان علاوه بر خراجی که به خلفای عباسی می‌پرداختند، موظف به اجرای سیاست‌های فرهنگی آن‌ها هم بودند. سیاست‌هایی که تلقین می‌کرد: شرم بر ایران، عجم نمی‌تواند، دلیر و قهرمان ندارد، ترسو و بزدل‌ است، تاریخ ندارد، بی ما هیچ و پوچ‌ است.‌

سال‌ها فضای حاکم بر ایران این بود. فردوسی در چنین شرایطی که ایرانیان از ایرانی بودن‌شان، شرمسار بودند و برای جبران این شرمساری، سعی می‌کردند عربی صحبت کنند، شاهنامه را، با تکیه بر حماسه‌سرایی و اسطوره‌پردازی زنده کرد تا حس خودباوری را، به جامعه بازگرداند.‌

فردوسی، مبارزه‌ای حکیمانه داشت با آن‌چه که هویت ملی و خودباوریِ ملتِ ایران را زیر سوال می‌برد.‌

ما امروز، بیش از آن روز فقرِ فردوسی داریم. برای سرایش حماسه‌های خلق شده. رستم‌هایی که هشت‌سال مقابل دشمنِ تا بن دندان مسلح ایستادند. آرش‌‌های کمانگیری که مرز ایران را، به مدیترانه رساندند و خواب را بر رژیم کودک‌کشِ ا‌سرائیل حرام کردند. ما امروز شاهنامه‌ای دیگر می‌خواهیم تا این حماسه‌ها را در دل تاریخ و بر سر زبان‌ِ کوچه‌ها جاری و ماندگار کند. ما امروز فردوسی می‌خواهیم اما هنوز در فهمیدن و فهماندن حکیم ابوالقاسم فردوسی، لنگ می‌زنیم...‌

محسن تقی‌زاده، فعال رسانه

پایگاه خبری مشهد فوری (mashhadfori.com)

169ad3c563
26 اردیبهشت 1400 - 23:24

به گزارش مشهد فوری، متن پیش‌رو یادداشت محسن تقی‌زاده، فعال رسانه به مناسبت سالروز بزرگداشت حکیم ابوالقاسم فردوسی است:


حکیم ابوالقاسم فردوسی، وطن‌پرستی را در غایتِ عمل، به تصویر کشید. زندگی‌اش را، نه سر یک کتاب، که سرِ مبارزه داد. مبارزه با تفکر داعشی!‌

داعش وقتی در عراق و سوریه قدرت گرفت، ابتدا تمام آثار تاریخی و باستانی‌شان را، تا آنجا که توانست نابود کرد، تا هویت و تاریخ را از آن ملت‌‌‌ بگیرد. آن‌چه بریتانیا با سانسورِ تاریخ و غارت آثار باستانی ملت‌ها، می‌کند.‌

سلسله‌های پادشاهان در ایران، کارگزار عباسیان در عراق و شام بودند. فضای فرهنگی حاکم بر ایران، تا سال‌ها خودباوری ایرانیان را گرفته بود. تا آنجا که پادشاهان علاوه بر خراجی که به خلفای عباسی می‌پرداختند، موظف به اجرای سیاست‌های فرهنگی آن‌ها هم بودند. سیاست‌هایی که تلقین می‌کرد: شرم بر ایران، عجم نمی‌تواند، دلیر و قهرمان ندارد، ترسو و بزدل‌ است، تاریخ ندارد، بی ما هیچ و پوچ‌ است.‌

سال‌ها فضای حاکم بر ایران این بود. فردوسی در چنین شرایطی که ایرانیان از ایرانی بودن‌شان، شرمسار بودند و برای جبران این شرمساری، سعی می‌کردند عربی صحبت کنند، شاهنامه را، با تکیه بر حماسه‌سرایی و اسطوره‌پردازی زنده کرد تا حس خودباوری را، به جامعه بازگرداند.‌

فردوسی، مبارزه‌ای حکیمانه داشت با آن‌چه که هویت ملی و خودباوریِ ملتِ ایران را زیر سوال می‌برد.‌

ما امروز، بیش از آن روز فقرِ فردوسی داریم. برای سرایش حماسه‌های خلق شده. رستم‌هایی که هشت‌سال مقابل دشمنِ تا بن دندان مسلح ایستادند. آرش‌‌های کمانگیری که مرز ایران را، به مدیترانه رساندند و خواب را بر رژیم کودک‌کشِ ا‌سرائیل حرام کردند. ما امروز شاهنامه‌ای دیگر می‌خواهیم تا این حماسه‌ها را در دل تاریخ و بر سر زبان‌ِ کوچه‌ها جاری و ماندگار کند. ما امروز فردوسی می‌خواهیم اما هنوز در فهمیدن و فهماندن حکیم ابوالقاسم فردوسی، لنگ می‌زنیم...‌

منبع: مشهد فوری

325

نظرات
  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما پس از تایید توسط مدیر سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت و افترا باشند منتشر نخواهند شد.
  • پیام هایی که غیر از زبان پارسی یا غیر مرتبط باشند منتشر نخواهد شد.

اخبار ایران و جهان