وزش نسیم وحدت

یکی از معدود‌ترین کسانی که درست و به موقع می‌رود و باز درست و به موقع می‌آید "شهید" است. اگر همین روزها را ببینیم و رهاورد شهیدان آمده را بررسی کنیم به این گزاره مومن خواهیم که درست و به موقع می‌آیند درست همان زمانی که باید، می‌آیند و به اعجاز حضور خود، راه را نشان می‌دهند. ماجرای بازگشت غواصان شهید و دست بسته را یادمان هست چه عاشورایی خلق کرد در جامعه و چه سان همه افراد را با هر نگاه پای کار آورد و لشکری فراهم ساخت از هنرمندان تا به رساترین و جهانی‌ترین زبان، به روایت کربلای 4 بپردازند؟ یادمان هست ماهی‌هایی بال بسته، چهره‌های رها در آب. پرواز ماهی و ده‌ها تصویر دیگر که خلق شد؟ یادمان هست مراسم تشییع شهدا در بلوار معلم مشهد که یک شهر را در کلاس بزرگ‌ترین معلم‌ها نشاند؟ حالا هم باز دارد همان اتفاق در گونه‌ای دیگر تکرار می‌شود.192 شهید تازه دارند در دهه کرامت، ایران را عطر افشانی می‌کنند و در این قافله بزرگ، شهید بزرگی است که انگار به رسالتی بزرگ هم مبعوث شده است تا دگر باره نشان دهد قدرت ابطال سحر شیاطین را آنان که آرزو مندان تفرقه‌اند و دست در دامان پر از بذر نفرت می‌کنند و این بار اختلاف سلاح مخربی است که در دست گرفته‌اند؛ اختلاف! این هم بذری است که دشمنان می‌کوشند در مزرعه ذهن ایرانی و افغانی بکارند تا در جغرافیای واسط این دو ملت به بار بنشیند. دو ملتی که فقط یک خط جبری جغرافیایی میان شان حائل است والا به زبان و دین و فرهنگ، اشتراکاتشان تا مرز یگانگی است. رسانه‌های بیگانه نیز با پروپگاندا می‌کوشند شکاف نبوده را ایجاد و به فاصله‌ای هولناک تبدیل کنند اما در زمانه‌ای چنین یک اتفاق می‌افتد. یک نفر می‌آید که شکاف را بپوشاند. صدایش را باید شنید و به گوش همه رساند؛ نسیم افغانی. شهیدی که باز آمدنش، پس از ده‌ها سال یک موج بلند ایجاد می‌کند که دیگر امواج غیر واقعی را می‌خواباند. او اگرچه از جمله شهدایی است که در تفحص‌های تازه پیدا و وارد کشور شده اما می‌توان او را متمایزترین و ممتاز‌ترین چهره‌ای دانست که به موقع‌تر از همیشه خود را به میان معرکه رساند. او آمد تا به یاد بیاوریم که ما از یک پیکریم. بگوید ما برادرانیم. برادران خونی و حقیقی. برادران همیشه. سردار باقر زاده شهید را 31 سال و عضو لشکر پنج نصر اعلام کرد که "خانواده" ندارد اما دو ملت ایران و افغانستان، یک خانواده صد و چند میلیونی برای او به شمار می‌روند و خانه نداشته‌اش هم به اندازه همه جغرافیای ایران و افغانستان است. می‌آید و میهمان همیشه امام رضا(ع) می‌شود تا خود وصیتی باشد از او برای ما که باید حول محور امامت و ولایت برادر وار بمانیم. سید زهیر مجاهد، فعال فرهنگی افغان هم در مراسم بازگشت نسیم، هنرمندانه یک تصویر را بازخوانی می‌کند؛ دست‌هایی از ارتش و سپاه که برای تبرک یافتن به شهید افغان از هم سبقت می‌گیرند. و این یعنی شهید نماد وحدت و نتیجه نیز روشن است؛ شکست اختلاف و ارتقای همدلی ایرانی و افغانی.

منبع: مشهد فوری

196