پسر نابینایی که با گوش‌هایش اطراف خود را می‌بیند

مسئله پژواک یکی از مطالبی است که ما در مدرسه در موردش مطالعه کرده‌ایم. یک نوع قابلیت طبیعی که باعث می‌شود دلفین‌ها و خفاش‌ها با کمترین وضوح بتوانند چیزهای مختلف را ببینند.

در واقع این یک مفهوم بسیار جالب است که بسیاری از جنگجویان دنیای فانتزی یا ابرقهرمان‌های نابینا هم وجود داشتند که می‌توانستند واقعیت‌ها را درک کنند و همین توانایی را در دنیای واقعی به تصویر بکشند اما خوب این داستان‌ها فانتزی و تخیلی بودند اما جالب است بدانید که بعضی از افراد در دنیای واقعی ما هستند که این قابلیت را دارند، مثل پسر نوجوانی که داستانش را در این بخش می‌خوانید.

لوکاس مورای یک پسر 14 ساله از انگلستان است که نابینا متولد شده اما هیچ چیز او را متوقف نکرده‌است. او در سن 7 سالگی اولین کسی بود که در انگلستان هنر پژواک را یاد گرفت. او شبیه دلفین یا خفاش این مهارت را در خودش ایجاد کرد که با زبان و قسمت بالای دهانش، صدای کلیک ایجاد کند که باعث ایجاد یک اکو می‌شود و به او اجازه می‌دهد که بفهمد وسیله‌ها کجا هستند و چقدر از آن‌ها فاصله دارد.

تمرین خود او در این زمینه خانواده‌اش را مشتاق کرد تا هر چه بیشتر به او در این راه کمک کنند. آن‌ها از آینده پسرشان نگران بودند به همین دلیل یک مستند در مورد یک مرد آمریکایی نابینا مشاهده کردند که یاد گرفته بود از طریق پژواک اطرافش را ببیند. آن‌ها با یک پیانیست معروف در مورد این تکنیک صحبت کردند که می‌توانست به لوکاس کمک کند تا یاد بگیرد چگونه تمرین‌های قوی پژواک را فقط در عرض 4 روز انجام دهد.

تکنیکی جالب برای دیدن بدون چشم

این پیانیست معروف از تکنیکی به نام فلش سونار استفاده کرد که در آن یک صدای کلیک بلند توسط زبان و سقف دهان ایجاد شد و اطلاعاتی را از لوکیشن و اجسام می‌گرفت. در واقع آن‌ها پژواک و استفاده از آن را راهی برای دیدن اطرافشان می‌کردند. حس خیال‌پردازی هم برای این کاربران اهمیت بسیار زیادی داشت.

با وجودی که بسیاری از مردم در دنیا این تکنیک را تمرین کرده‌اند اما این پیانیست گفت که توانایی لوکاس شاید در بین کل مردم انگلستان بالاتر از همه باشد. بعدها لوکاس هم در مصاحبه‌ای اعلام کرد که چقدر این روش روی فعالیت‌های روزانه‌اش تاثیر گذاشته و ناتوانی در بینایی را برایش کمرنگ کرده‌است تا جایی که او می‌تواند در بسکتبال هم درخشش خوبی داشته باشد. پس افراد نابینا می‌توانند از صدا برای جهت‌یابی چیزهایی که نمی‌بینند، استفاده کنند، اما به هرحال این پدیده بسیار نادر است.

مطالعات اخیر نشان می‌دهد که تفاوت‌های آناتومی، عملکردی و ساختاری در مغز افراد نابینا وجود دارد که باعث می‌شود آن‌ها با نداشتن حس بینایی کمی سازگاری پیدا کنند و بتوانند با تمرین پژواک، وضعیت ذهنی خود را به طور طبیعی بهبود ببخشند.