مجمع خیرین برای نجات آب، از بزرگ ترین گمشده های مدیریت آب کشور است

به گزارش مشهد فوری ،محمدعلایی در اولین مجمع عمومی خیرین و جهادگران افتخاری حفظ،احیا و نجات آب در شهر نیشابور گفت: گام بلندی در راستای ایجاد حاکمیت کارآمد آب برداشته خواهد شد. جمعی از مردم دست بدست هم داده اند تا آب را، که هر چیز زنده ای از آن خلق شده، نجات دهند.

وی افزود: نیاکان ما باور داشته اند در سرزمین خشک و کم آبی زندگی می کنند که در آن آب گرانقدرترین هدیه بی نظیر خداست و شرط بقا سازگاری با کم آبی است گفت:آنها قدر آب را می دانستند و حرمتش را نگه می داشتند؛ به اندازه مصرفش می کردند و اسراف و آلودنش و تجاوز به حقابه طبیعت و انسان های دیگر را گناه و بدور ازاخلاق و جوانمردی می دانستند.

علایی اظهار کرد: آنها با این باورها تمدن کاریزی، که مبنایش همزیستی و دوستی با طبیعت و انسان و رعایت عدل و انصاف و اخلاق و مصرف بهینه همه نعمت های خدا بود را بنا نهادند. همچنین برای کندن کاریز در دل زمین و حفاظت و نگهداری از آن و توزیع عادلانه آب به بهای تمام شده نهادهای مدنی توانمند و بازار آب را بنا نهادند، فقها برای این رفتارها و اخلاق آب چهارچوب های فقهی نوشتند. وی ادامه داد: خیرین کندن کاریز وساخت آب انبار و پایاب و حفاظت و نگهداری از آن را از خداپسندانه ترین کارها می دانستند و دارایی هایشان را برای آن وقف می کردند.

وی ادامه داد: نیاکان ما در این سرزمین خشک بااین باور ۸ هزار سال چرخ زندگی خود و دولت ها را بخوبی چرخاندند و در مدیریت منابع آب و گذر ازخشکسالی ها و قحطی ها سرآمد جهانیان بودند.همچنین از حدود ۶ دهه پیش، با افزایش درآمدهای نفتی، دولت ها به اشتباه آب و مدیریت آب را دولتی کردند و مردم و نهادهای مردمی کارآمد در مدیریت آب را کنار گذاشتند؛ اقتصاد آب را از بین بردند و توسعه پایدار و مردمی آب محور را به توسعه ناپایدار و دولتی نفت محورتغییر دادند و آب از عرش خدا به فرش دولت فرو افتاد.

مدیر عامل شرکت آب منطقه ای خراسان رضوی اظهار کرد: شیوه زندگی برمبنای پارسایی و قناعت و رعایت اخلاق آب را باور و کرداری سنتی مبنای پارسایی و قناعت و رعایت اخلاق آب را باور و کرداری سنتی و تاریخ مصرف گذشته و بد مصرفی را ارزش و تجدد دانستند چون پول درآمدهای نفتی را داشتیم تصور کردیم که می توانیم در هرجایی هر نوع رشد و توسعه ای را ایجاد کنیم و آب مورد نیاز را با حفرچاه های عمیق و سدهای بزرگ از راه های نزدیک و دور تامین کنیم.

وی با اشاره به اینکه با این باورها و رفتار نادرست تا چشم باز کردیم دیدیم قنات ها وچشمه ها خشک می شوند و چاه ها کم آب و آب کم باقی مانده هم شور می شود گفت: زمین نشست می کند و ترک می خورد و ترک ها به شکاف های ترسناکی تبدیل می شود که همه چیز را از زمین های کشاورزی و راه و راه آهن و ساختمان هایمان را می بلعد.

علایی گفت: امروز به یک دو راهی رسیده ایم که کدام راه را برویم، آبی که هر سال کمتر و عمیق تر و شورتر می شود را رایگان با انرژی یارانه ای از دل زمین با موتور تلمبه بکشیم، با آن کشاورزی سنتی پرزحمت و کم بهره را ادامه دهیم، در خانه و کارخانه و فضای سبز با اسراف بیمارگونه هدرش دهیم و آلوده اش می کنیم و فاضلاب ها و گاه زهرابه ها را به طبیعت بازگردانی میکنیم و با این کارها آبخوان های زیرزمینی را برای همیشه نابود و طبیعت و محیط زیست را آلوده میکنیم. این راه به سرزمین سوخته و بی آب و بشدت آلوده ای می رسد، جهنمی زندگی سوز، که ناگزیر از کوچ از آن هستیم.

مدیرعامل شرکت آب منطقه ای اظهار کرد:باید با خرد و اندیشه و درس آموزی از تجربه موفق نیاکانمان و دست آوردهای مبارک و خجسته کشورهای پیشرفته در هر دشتی همان قدر آب برداشت کنیم که با بارندگی ها تجدید می شود.همچنین قدر آب رابدانیم و حرمتش را نگه داریم. کشاورزیمان را به کشاورزی صنعتی و گلخانه ای، که با کم ترین حجم آب بیشترین مقدار محصول پردرآمد تبدیل کنیم، آب شرب و بهداشتی را به اندازه مصرف کنیم، میزان هدر رفت از شبکه های توزیع آب شرب و بهداشت شهرها و روستا را کم کنیم، در صنعت و خدمات با نو آوری و استفاده از فنآوری های روز حجم مصرف آب را بهینه کنیم.

وی افزود: فاضلاب های شهری و صنعتی را جمع آوری و با تصفیه آنها برابر استانداردهای زیست محیطی از آب چندین بار استفاده کنیم. از ایجاد صنایع پر آب طلب در این سرزمین کم آب بشدت پرهیز نماییم. این راه ما را به ایجاد سرزمینی آباد با کشاورزی و صنعتی پیشرفته و محیط زیستی سالم و پاک و فره بخش خواهد رساند. برای پیمودن این راه دولت یا حاکمیت بتنهایی نمی تواند کاری از پیش ببرد. باید همه دست در دست هم مسئله حیاتی آب را حل کنیم.

159