تاملی بر نامگذاری مشهد به نام شهر امید و زندگی

به گزارش مشهد فوری ، سید جواد نقوی روزنامه‌نگار و پژوهشگر حوزه اندیشه سیاسی در یادداشتی نوشت:

نامگذاری مشهد به عنوان شهر امید و زندگی یکی از موضوعات مهمی است که در چند سال اخیر نگاه‌ها را به سمت خودش جلب کرد. به هر جهت هر چهار سال یکبار احزاب سیاسی و نحله‌های گفتمانی، برای مطرح کردن گفتمان خودشان و دال مرکزی و گفتگوی خودشان با جامعه، نامی را به نسبت آنچه قصد مطرح کردن دارند، از طریق رسانه‌ها و محافل فکری و فرهنگی خودشان ترویج می‌کنند، اما نباید به صورت ساده و تک بعدی به این نامگذاری‌ها توجه کرد زیرا همانطور که گفته شد این نامگذاری‌ها حاصل فکر، اندیشه و تفکر احزاب گفتگو، گفتمان‌ها و نحله‌های مختلف سیاسی، فرهنگی و اجتماعی است.

مشهد، شهر امید و زندگی دال مرکزی‌اش امید و به معنای شادابی و نشاط است. حال این سوال‌های مهم مطرح می‌شود که آیا مشهد، شهر ضد شادی است؟ این نامگذاری توانسته است بخشی از بدنه مردم را به خودش جلب کند؟

پاسخ این سوال را می‌توان در چند یادداشت یا چند گفتگوی ساده داد اما مهم این است که قطعا مشهد ضد امید و شادی نیست و این انگاره امید در کنار شادی، یک انگاره رسانه‌ای است که در عین سادگی و ساده بودن به راحتی با اعتماد جامعه و مردم رو به رو شده که البته باید زوایای عمیق‌تر آن را موشکافی کرد. آن زاویه این است که چرا همیشه امید، در کنار شادی قرار گرفته و شادی در دوره سرمایه‌داری متاخر، چه نسبتی با حکمرانی به ایجاد شهرهای مدرن داشته است؟ به نظر این تکنیک جدید توانسته خودش را خوب عرضه کند یعنی به جای اینکه گفتمان عدالت و عدم فقر و نابرابری و ایجاد اشتغال بتواند قدرت بگیرید؛ این گفتمان امید که ذیل آن شادی است، توانسته است به خوبی کار خودش را پیش ببرد.

حال نخبگان و جامعه هم دچار یک دگر دیسی شده اند و آن شهری که چند حاشیه شهر و انبوهی از مشکلات فرهنگی و اقتصادی دارد به جامعه و نخبکان قول بازگشت امید و زندگی را داده درحالیکه این تکنیک قبلا در کشور انگلستان به کار گرفته شده که با شیفت کردن از افزایش رفاه و تولید ناخالص ملی، به سمت سبک زندگی شاد و همراه امید حرکت کرده ایم.

این نگاه در مشهد هم ظاهرا تکرار شد. یعنی به جای اینکه شهرداری و شورای شهر با اعمال خود رفاه و سبک زندگی نزدیک به عدالت را تبلیغ، ترویج و تبیین کنند؛ با شعاری بیشتر به دنبال عبور از پاسخگویی و وظیفه اصلی هستند و نمی‌توان در شهری که نابرابر در حال ترویج است و مناسبات بازار، گرداننده شهر است؛ حرف از امید زد.

به قول میشل فوکو ظاهرا روانشناسان قرار است رژیم سرمایه‌داری را پرزنت کنند و حال در کنار آنها این شعارها هستند که قرار است یک شهر سرمایه‌داری را معرفی و پرزنت کنند....

منبع: مشهد فوری

316