فاصله فیزیکی را زیاد و فاصله اجتماعی را کم کنیم
دکتر غلامرضا حسنی، عضو هیئت علمی دانشگاه فردوسی مشهد و محقق مسائل اجتماعی و جمعیتی
کرونا و قرنطینه شرایط خاصی بود که مردم کشور ما تجربه مواجه با آن را نداشتند و شیوع بیماری و ماندن در خانه موجب افزایش میزان اختلافات خانوادگی شد اما چرا؟ ما که به عنوان اعضای خانواده همیشه کنار هم بودهایم؟ در واقع این استمرار حضور در کنار یکدیگر انتظارات ما را از هم تغییر میدهد. پیش از شیوع بیماری هر کدام از اعضای خانواده براساس وظایف اجتماعی خود در جامعه حضور پیدا میکردند و مدت زمانی که در محیط خانه و در کنار خانواده بودند برایشان ارزشمند میشد اما حالا 24 ساعت روز با هم هستند و انتظارات متفاوتتری بروز میکند و باعث میشود تا میزان تنشها افزایش یابد.
تحقیقات در گذشته نشان داده است والدین و فرزندان در طول روز حتی به اندازه ده دقیقه با یکدیگر تعامل نداشتند که این از ویژگیهای گسست بین نسلی بوده و در واقع هرچه ارتباط بین فرزندان و والدین بیشتر شود شناخت بیشتر شده و منجر به توافق بیشتر و پایداری خانواده میشود اما چرا در دوره کرونا نقض آن را میبینیم؟
جواب این سوال را باید در مهارتهای اجتماعی جستوجو کنیم در حقیقت زیست دوران کرونا یک زیست اجتماعی خاص است که قواعد خاص خود را میطلبد اما این قواعد توسط همه قابل تحمل نیست از طرفی ماندن در خانه یکنواختی میآورد و اگر مهارت لازم برای مدیریت آن را نداشته باشیم یک عامل تنشزا در خانواده میشود. باید سعی کنیم از این زمان موجود در خانه برای داشتن ساعتی برای مطالعه، فراغت و انجام کارهای جمعی استفاده کنیم تا بتواند این فضای یکنواخت را قابل تحملتر کند.
به لحاظ جامعه شناختی و روانشناختی باید آموزشهای خاص برای تاب آوری چنین فضاهای داده شود تا مهارتهای لازم برای کاهش تنشها و آرامش فراهم شود در واقع باید در جامعه فاصله فیزیکی بیشتر و فاصله اجتماعی کاهش یابد.
باید توجه داشت همیشه مشکل از درون خانواده به وجود نمیآید بلکه گاهی محیط بیرونی مانند مشکلات اقتصادی موجب تنش شده باشد که لازم است این موارد ریشه یابی شود و نیازهای اولیه خانوادههای آسیب پذیر در این شرایط را تامین کرده و از آنها حمایت صورت گیرد.
منبع: مشهد فوری
196
ارسال نظر