چطور با فرد مبتلا به ایدز رفتار کنیم؟

به گزارش مشهدفوری، بیشتر مردم از «ایدز» می‌ترسند. باور عمومی اکثریت ما چنین است که ایدز بیماری خطرناکی است و ویروس آن می‌تواند به سادگی به دیگران منتقل شود. از این رو خیلی از افراد با شنیدن نام ایدز رفتارهای هیجانی نادرستی از خودشان نشان می‌دهند و حتی به درستی نمی‌دانند که راه‌های انتقال بیماری به چه شکل است.

این بیمار، مجرم نیست

تحقیقات پژوهشگران نشان می‌دهد که برای درمان قطعی ایدز روند امیدبخشی وجود ندارد و تا این لحظه راهی برای از بین بردن ویروس اچ‌آی‌وی کشف نشده اما برای افزایش طول عمر و امید به زندگی این بیماران راه‌هایی وجود دارد. این روزها سریال «پریا » بیماری ایدز را نشانه رفته و در قالب داستان زوج جوانی، موضوع بیماری، ویروس اچ‌آی‌وی، شیوه‌های انتقال و روش‌های شناسایی افراد مبتلا را به مخاطبان نشان می‌دهد تا آگاهی عمومی در مورد این بیماری بیشتر شود.

همین موضوع بهانه‌ای شد تا سراغ روش‌های ارتباط با بیمار مبتلا به ایدز برویم و به خانواده‌ها بگوییم چنانچه یکی از نزدیکان‌شان به این بیماری مبتلا شده چطور باید با او رفتار درستی داشته باشند. محمود هندی‌پور، روانشناس و مشاور خانواده به شما می‌گوید که روش درست رفتار با بیمار مبتلا به ایدز به چه شکل است و در مقابل واکنش‌های طبیعی این افراد باید چه کار کنیم.

تفاوت ایدز با سایر بیماری‌های لاعلاج

در اچ‌آی‌وی فرد مبتلا به این موضوع فکر می‌کند که چطور باید اثبات کنم این بیماری از طریق رفتار پرخطر جنسی به من منتقل نشده و این ویروس به واسطه سرنگ آلوده و از راه فرد دیگری انتقال یافته است. در بیماری‌هایی مانند سرطان یا ام اس، فرد مبتلا بیشتر می‌تواند نقش یک قربانی را ایفا کند اما در اچ‌آی‌وی، جامعه و اطرافیان این انگشت اتهام را به سمت فرد نشانه می‌گیرند که خود فرد هم حتما در بروز این حادثه مقصر بوده است؛ به همین دلیل بین بیماری لاعلاج ایدز با سایر بیماری‌هایی که درمان ندارند، این تفاوت وجود دارد.

در گذشته تصور می‌شد که ایدز بیشتر از طریق خون و فرآورده‌های خونی آلوده به افراد سالم منتقل می‌شود اما این روزها الگوی انتقال بیماری تغییر کرده و بیشتر از راه روابط پرخطر جنسی احتمال انتقال وجود دارد.

وقتی بیمار شوکه و خشمگین می‌شود

نمی‌توانیم از فردی که به این بیماری مبتلا شده انتظار داشته باشیم شوکه نشود. حتی افرادی که رفتار پرخطر را تجربه کرده‌اند و احتمال بروز بیماری در مورد آنها وجود دارد باز هم امیدوارند که به این بیماری مبتلا نشده باشند، اما وقتی جواب آزمایش مثبت می‌شود آنها هم غافلگیری و حال بد را تجربه می‌کنند. از این رو انتظار نداریم که خیلی منطقی و آرام برخورد کنند.

در این سریال هم دیدیم که کیوان به واسطه اینکه رفتار پرخطری نداشته و جواب آزمایش اولیه او منفی بوده، بیشتر قضیه را انکار می‌کند، پذیرش این موضوع برایش دشوار‌تر می‌شود و میزان شوکه شدن او افزایش می‌یابد. علاوه بر این به طور اتفاقی و وقتی پدرش مشغول داد و فریاد در بیمارستان بوده متوجه ابتلای خودش به بیماری می‌شود که در این شرایط هم شوکه شدن زیاد و انکار طبیعی‌ترین اتفاق است.

ناگفته نماند در حالتی شبیه آنچه برای کیوان رخ داد خشم و ناراحتی فرد خیلی بیشتر از کسی است که متوجه می‌شود ام اس دارد، چرا که خودش را مقصر نمی‌داند و فرد دیگری در یک ‌میهمانی در حالی که او بیهوش بوده به او دارویی با سرنگ آلوده تزریق کرده است. بنابراین خشم او می‌تواند چند برابر افراد دیگری باشد که به بیماری‌های لاعلاج مبتلا می‌شوند.

این بیمار، مجرم نیست

موضوع دیگر این است که کیوان در این سریال احتمال می‌دهد شاید همسرش پریا را هم به ایدز مبتلا کرده باشد و همین موضوع خشم و عصبانیت او را دو‌چندان می‌کند. اگر احیانا در این میان پای فرزندی هم در میان باشد احتمال انتقال ویروس به جنین هم وجود دارد که می‌تواند بیانگر تبعات انتقال ویروس باشد چون نسبت به سایر بیماری‌های لاعلاج می‌تواند تبعات گسترده‌تری داشته باشد.

شوکه شدن، انکار و خشم، طبیعی‌ترین مکانیسم‌هایی است که خودش را نشان می‌دهد و بهتر است اطرافیان اجازه دهند این فرد احساساتش را تخلیه کند اما باید به چنین افرادی کمک شود که تخلیه خشم‌شان با اتفاقات ناگوار دیگری همراه نباشد. گاهی اوقات افراد این خشم را شامل حال دیگران نمی‌کنند، بلکه خودشان را مورد اصابت قرار می‌دهند؛ به طور مثال خودزنی یا اقدام به خودکشی نمونه‌هایی است که در این زمینه دیده می‌شود. موضوعی که شاید در مورد شهرام- بیمار مبتلا به ایدز دیگری در سریال پریا- رخ داد و این فرد که زندگی و همسرش را از دست رفته می‌دید، اقدام به خودکشی کرد.

حمایت‌های کلامی داشته باشید

بیمار مبتلا به ایدز در ابتدا احساس می‌کند چیزی از عمرش باقی نمانده و انگشت اتهام جامعه به سمت او گرفته می‌شود. علاوه بر این نمی‌تواند بیماری‌اش را جایی عنوان کند چون به واسطه عدم اطلاعات احتمال دارد سایر افراد از او فاصله بگیرند و تصور کنند که با هم کلام شدن با او ویروس ایدز انتقال پیدا می‌کند. بنابراین جای تاسف است که هنوز در جامعه ما چنین مشکلات و عدم‌آگاهی‌هایی وجود دارد. البته همه افراد راه‌های ابتلا را نمی‌دانند. شاید هم برچسب‌هایی در مورد داشتن رفتارهای پرخطر جنسی به بیمار نسبت داده شود.

موضوع مهم این است که اطرافیان به فرد بگویند ما در هر شرایطی کنار تو هستیم و از نظر مالی، عاطفی و ... کاملا تو را حمایت می‌کنیم. دست به دست هم می‌دهیم و بر این بیماری غلبه می‌کنیم. باید به فرد گفته شود خیلی از افراد بوده‌اند که سال‌ها با این بیماری زندگی کرده‌اند. البته بیمار به واسطه خشمش اوایل این حمایت‌ها را پس می‌زند اما اطرافیان موظفند نقش حمایتی را در کلام هم اعلام کنند و در عمل حمایت‌شان را نشان دهند؛ حتی اگر بیمار بگوید فایده‌ای ندارد و کاری از دست کسی ساخته نیست؛ به طور مثال اگر بیمار مبتلا به ایدز از اطرافیانش بپرسد که مثلا کمک شما به چه شکل خواهد بود، بهتر است اطرافیان بگویند: « شاید نتوانیم کار خاصی انجام دهیم ولی به عنوان کسی که می‌خواهد در درد تو شریک باشد دوست داریم در کنارت باشیم. »

160