توقف سیدالشهدا در سرزمین کربلا یک توقف اجباری بود

به گزارش مشهد فور ی، حجت‌السلام‌والمسلمین سید مهدی ذاکری در خصوص ورود کاروان امام حسین(ع) به سرزمین کربلا اظهار کرد: حرکت حضرت سیدالشهدا(ع) به سمت عراق و کوفه بود و از ابتدای امر، ایشان بنا داشتند به سمت کوفه حرکت کنند‌. ضمن این که کوفه یک شهر تاثیرگذار و مرکز خلافت امیرالمومنین(ع) بوده است که با گسترش اسلام به سمت شرق، طبیعتا این که مرکز خلافت در منتهی‌الیه غرب جهان اسلام باشد، کار پسندیده‌ای به لحاظ سیاست حکومت‌داری نبود؛ لذا از زمان خلیفه دوم این شهر ساخته شد و به عنوان یک مرکز مدیریت و فرماندهی سرزمین‌های اسلامی تاسیس شد.

وی افزود: در زمان امیرالمومنین(ع) نیز ایشان مرکز خلافت خود را کوفه قرار دادند و بزرگانی که در کوفه می‌نشستند، همواره نقش بسزایی در اتفاقات جهان اسلام داشتند.

این کارشناس مذهبی ادامه داد: زمانی که امام حسین(ع) با یزید بیعت نکردند، به قصد ادای فریضه حج به سمت مکه آمدند و در آن‌جا از ظرفیت مناسک حج برای دعوت مسلمانان به قیام خود استفاده کردند. همچنین، زمانی که هجده‌هزار نامه از بزرگان کوفه برای حضرت فرستاده شد، طبیعی بود که ایشان دلیل موجهی برای رفتن به کوفه داشته باشند. پس هدف ایشان حرکت از مکه به سمت کوفه بود.

ذاکری عنوان کرد: از طرفی، به دلیل این که ماموران حکومتی مطلع بودند، حربن‌یزید ریاحی را به سمت سیدالشهدا(ع) فرستادند و می‌دانستند که کوفه شهری شیعه‌پرور است و اگر این شهر به سمت امام(ع) گرلیش یابند، کنترل قیام سیدالشهدا کار سختی است. لذا عبیدالله‌بن زیاد پس از این که سفیر امام حسین(ع) جناب مسلم را با مکر و حیله اسیر و شهید کرد و بدن ایشان را بدون سر در کوچه‌های شهر چرخاند، رعب و وحشتی در کوفه ایجاد کرد و کسانی که با امام حسین(ع) بیعت کرده بودند، یا گریختند و متواری و یا مجبور به بیعت با عبیدالله‌بن‌زیاد شدند.

وی بیان کرد: از سوی دیگر، از طریق حر بن‌ ریاحی، جلوی نزدیک شدن امام(ع) به کوفه گرفته شد. حر که در آن زمان جنگاوری برای خود بود، چند روز مانده به دوم محرم، با حضرت شانه‌به‌شانه حرکت می‌کرد، تا این که دستور رسید که حسین(ع) را در هر جایی که اکنون هست، متوقف کند. در این صورت امام(ع) خواستار رفتن به مدینه، یمن و چند مسیر دیگر شدند و حر قبول نکرد و در آن‌جا حر مورد نفرین امام(ع) قرار گرفت و ایشان آرزوی مرگ برای او کردند.

این کارشناس مذهبی اضافه کرد: زمانی که حر اجازه نداد حضرت مکان خود را عوض کنند، همان‌جا زمین‌گیر شدند و خیمه برپا کردند و نام‌های متعددی را در مورد آن مکان پرسیدند و زمانی که به نام «کربلا» برخورد کردند، فرمودند: «اللهم انی اعوذ بک من کرب و بلاء» و این زمان دوم محرم بود که وارد کربلا شدند؛ بنابراین، بالاجبار در آن‌جا توقف کردند. ولی طبیعتا این وعده الهی بود که برای سیدالشهدا(ع) رقم خورد.

ذاکری تاکید کرد: امام حسین(ع) از ابتدای حرکت، هدفشان امر به معروف، نهی از منکر و احیای سنت جد بزرگوار خویش بود و این شعارها، شعارهای عزت‌مندانه‌ای است که هیچگاه در هیچ‌جایی از سفر ایشان جابه‌جایی و تغیر و تردید نداشت؛ بلکه متناسب با اتفاقاتی که رخ داد، عمل کردند. مانند جنگاوری که گاهی دو قدم به عقب و گاهی ده قدم به جلو گام بر می‌دارد.

وی در تکمیل سخنان خود گفت: بنابراین، هدف ایشان یقینا حکومت الله بود، اما شرایط به گونه‌ای رقم خورد که حضرت مجبور به ماندن در کربلا شدند و جالب این‌جا است که امام(ع) هیچگاه آغازکننده پیکار و جنگ نبود و در تاریخ هم آمده که در روز عاشورا، اول کسی که به سمت خیمه سیدالشهدا تیر زد، عمر سعد بود و بیان کرد شاهد باشید که من جنگ را آغاز می‌کنم و امام حسین(ع) با این که می‌توانستند در شب عاشورا، شبیه‌خون زده یا حتی محاصره را بشکنند، فرمودند که نمی‌خواهم آغازکننده جنگ باشم و البته جنگ را نیز به عنوان یک دفاع می‌دانستند.

160