جای خالی خراسان در راس فدراسیون

به گزارش مشهدفوری، جواد رستم زاده در یادداشتی نوشت: التهاب برای نشستن بر صندلی پرطمطراق هیئت فوتبال استان خراسان رضوی با اتمام نام نویسی از نامزدها به اوج خود رسیده است. 28 نفر که عمدتا فوتبالی هم نیستند برای پوشیدن ردای ریاست دورخیز کرده اند و کمیته ای سه نفره حالا باید صلاحیت آنها را تایید کند.

فارغ از اینکه چه فاکتورهایی برای تایید صلاحیت این افراد برای حضور در انتخابات هیئت فوتبال لازم است باید به این نکته اشاره کنیم که نامزدهای احتمالی چه برنامه هایی برای پیشرفت فوتبال در خطه خورشید دارند؟ شمالشرق ایران از دیر باز خواستگاه اتفاقات عجیب و غریب در فوتبال کشور بوده و هست. از ظهور و بروز تک ستاره های تابناک در تیم ملی و داوری بگیرید تا انتخاب این ناحیه به عنوان پایلوت خصوصی سازی در فوتبال کشور. انتخابی که با اتفاقات بی سابقه و دردسرهای تمام نشدنی همراه بوده است. به همین دلیل خراسان همه گاه ناحیه ای پر اهمیت در جغرافیای فوتبال این مرز و بوم بوده که تحولات آن تاثیرات چشم گیری در روند فوتبال کشور داشته است.

با این حال از این استان بزرگ و تاثیرگذار در راس فدراسیون و به گاه تصمیم گیری ها و تصمیم سازی ها هیچ ردپایی دیده نمی شود. تنها میدان‌داری خراسانی ها در فدراسیون مربوط به حضور چند ماهه کامرانی فر در دپارتمان داوری بود که به گواه همه از آن حضور هم آبی برای فوتبال شرق گرم نشد. اینها نوشتیم تا بگوییم که اولا زمان آن رسیده که فردی برای هیئت فوتبال استان انتخاب شود که بتواند در فدراسیون فوتبال نفوذ بهتری داشته باشد و کرسی به درد بخوری برای استان به چنگ آورد و دوما برنامه ای رای آورد که بتواند فوتبال استان را از بلاتکلیفی خصوصی سازی خارج کند.

متاسفانه در چند سال اخیر به دلیل مشکلات کمر شکن مالی در باشگاهای لیگ برتر ی استان شعار همه انتخاب رئیسی برای هیئت فوتبال است که بتواند جذب سرمایه کند. یعنی همه دنبال رئیسی صاحب منصب و پولدار برای هیئت فوتبال هستند. اتفاقا این خصوصیات قابل انکار هم نیستند اما به نظر می رسد در کنار این دو خصوصیت باید به مسئله سرشناسی بین فوتبالیست ها و تاثیرگذار بودن در تصمیات فدراسیون هم تاکید ویژه ای کرد. فوتبال خراسان سالهاست که برای سرطان بی پولی و بی برنامه بودن خود از زخم چسب استفاده کند و با پناه بردن به راه های سیاسی دنبال میان بر می گردد که نتیجه اش آن شده که می بینید.

گردش مالی بالا در فوتبال نیاز به دست و پا زدن های سیاسی را به حداقل می رساند. تنها کافیست با یک برنامه نویسی مدون و هدفمند علاوه بر گسترش زیر ساخت ها و توسعه فوتبال پایه ویترینی زیبا برای فوتبال استان در لیگ برتر و تیم ملی طراحی کرد. شاید هیئت فوتبال خوزستان از این لحاظ مثال بدی نباشد. استانی که با وجود همه محرومیت ها الان 4 تیم فوتبال در لیگ برتر دارد و در رده های پایه هم علاوه بر قهرمانی ها، خروجی خوبی هم برای تیم ها دارد. در پایان شاید بد نباشد به دوستانی که حق رای دارند یادآور شویم که وظیفه هیئت فوتبال باشگاه داری نیست که رئیس آن حتما بتواند برای باشگاه ها پول جورکند. خودتان بهتر می دانید که هیئت فوتبال در ذات خود هیئتی سرمایه دار و سرمایه ساز است.

22