تزئین کلیسایی با چهار هزار استخوانهای سفید و سالم
اَستودان سِدلِک یک نیایشگاه کوچک مسیحی کاتولیک است که تخمین زده میشود که برای تزئینات داخلی این استودان از استخوانهای چهار تا هفت هزار انسان که پیشتر در محوطه کلیسا به خاک سپرده شده بودند استفاده شده است.
اَستودان سِدلِک یک نیایشگاه کوچک مسیحی کاتولیک است که در طبقهٔ زیرین گورستان کلیسای همه قدیسان در سدلک از حومههای شهر کوتنا هرا در جمهوری چک قرار دارد، این استودان از مهمترین مراکز گردشکری در جمهوری چک است و سالانه حدود ۲۰۰ هزار نفر از آن بازدید میکنند.
تخمین زده میشود که برای تزئینات داخلی این استودان از استخوانهای چهار تا هفت هزار انسان که پیشتر در محوطه کلیسا به خاک سپرده شده بودند استفاده شده است.
در حدود سال ۱۴۰۰ میلادی، کلیسایی با معماری گوتیک در مرکز این گورستان بنا نهاده شد، و استخوانهای یافت شده در گورهای دسته جمعی که در هنگام ساخت کلیسا کشف شده بودند.
در سرداب و همچنین شیروانی کلیسا به امانت سپرده شدند. بر طبق روایات، بعد از سال ۱۵۱۱ استخوانهای انباشته شده توسط یک راهب نیمهکور به صورتی مرتب در کلیسا چیده شد.
در سال ۱۸۷۰ میلادی منبتکاری به نام فرانتیشک رینت از سوی خانواده شوارتزنبرگ استخدام شد تا کلیسا را با استخوانها تزئین کند که این تزئینات تا بحال در این کلیسا موجود است. گفته شده است که در تزئینات این کلیسا از استخوانهای ۴۰٬۰۰۰ انسان استفاده شده است.
نمای بیرونی کلیسای Sedlec Ossuary؛ با معماری سبک گوتیک؛ در حومه شهر کوتنا هرا جمهوری چک؛ بسیار عادی و طبیعی است. اما وقتی به زیرزمین آن پا میگذارید؛ ممکن است بدنتان عرق سرد کند و چند لحظهای بیحرکت بایستید. هزاران جمجمه و استخوان؛ در نمای ورودی درب کلیسا کار شده است.
داستان این کلیسا و اسکلتها چیست؟
در قرن سیزدهم میلادی، گورستان سدلک مکانی محبوب و مقدس برای خاکسپاری مردگان در اروپای مرکزی بوده است. هزاران نفر در اواسط قرن چهاردهم بر اثر بیماری طاعون و همینطور جنگهای صلیبی یا درگیریهای محلی کشته شده و در این گورستان به خاک سپرده میشوند.
در سال ۱۴۰۰ میلادی؛ تصمیم گرفته میشود در این گورستان یک کلیسا بنا شود. هنگامی که خاک گورستان کنده و گودبرداری میشود؛ هزاران استخوان و اسکلت بدن انسان یافت میشود. ظاهرا این اسکلتها و استخوانها در سرداب و شیروانی کلیسا جمعآوری و نگهداری میشوند تا در سال ۱۵۱۱ یا پس از آن، یک راهب «نیمه کور» به سرش میزند که این استخوانها را برای تزیین کلیسا استفاده کند.
در ادامه، در حوالی سالهای ۱۸۷۰ میلادی، منبتکاری به نام «فرانتیشک رینت» کار راهب قرن شانزدهم را کامل کرده و سراسر کلیسا را با استخوانهای باقیمانده تزیین میکند.
جالب است استخوانها سفید و سالم هستند و هیچگونه فرسودگی مشاهده نمیشود.
24
ارسال نظر