بازگشت به روستا را هدف گذاری کنیم!

روستا جدی گرفته نمی شد قبل از انقلاب. حداقل تا جایی که من می دانم و با توجه به زیست روستایی خود در روستاهای خراسان به جرات می گویم جدی گرفته نمی شد روستا و حرمت نمی دید روستایی لذا نسل نوی روستا به جای مزرعه و کشت و کار، به شهر و حتی حاشیه شهر نگاه داشتند و با توجه به تخصص نداشته، بیشترشان هم در کار های سخت و بعضا خدماتی به کار گرفته می شدند اما به مشقت حاشیه نشینی راضی بودند اما به زندگی در روستا رضایت نمی دادند. انقلاب که به پیروزی رسید، نگاه به روستا تغییر کرد. حتی در اوج جنگ و مشقت های تحریم های اول انقلاب، روستا در منظر برنامه ریزان صاحب جایگاه شد و پروژه های متعدد خدماتی و کشاورزی در آن اجرا شد و زندگی مردم را تسهیل کرد. تولید ارزش پیدا کرد فراتر از این ها؛ مساوات و عدالت اقتصادی و اجتماعی، جای خود را یافت و سنت دینی مواسات هم به یاری آمد تا "تنها ترین" کشاورز هم احساس تنهایی نکند بلکه مردمان صاحب اراده و اخلاصی چون جهادگران را در کنار خویش داشته باشد. پینه دستانشان را کسی به تمسخر نمی نگریست بلکه عزت یافته بودند کهنه پوشان پینه بر دست. خدماتی که در شهر ارائه می شود هم راه به روستا برد تا روستایی هم برخوردار از مواهب انقلاب شود. این ادامه داشت- لااقل در منطقه ما- اما تغییر سیاست ها و رویکردها یک مقداری روستا را از منظر متولیان به حاشیه راند. خشکسالی دو دهه گذشته هم مزید بر علت شد تا روستا ضعیف تر و روستایی فقیر تر و روستا نشینی غیر اقتصادی تر شود. همین هم شیب مهاجرت را تند تر کرد تا جایی که جوان ماندن در روستا را به ضرر خود می بیند و در اولین فرصت به شهر می رود. بسیاری هم از همان نوجوانی پی تحصیل می روند و دیگر بازگشت به روستا برای کار و زندگی از برنامه شان حذف می شود. آنان هم که در درس و بحث به موفقیت نمی رسند، وارد بازار کار های مختلف می شوند و این روند روستا را خالی تر می کند. فکر می کنم نظام- فراتر از دولت به عنوان قوه مجریه- باید بازنگری اساسی داشته باشد در برنامه هایش و ایجاد شغل در روستا را هدف گذاری کند. این تنها جاذبه ای است که شاید بتواند از روستا رفتگان را به فکر بازگشت بیاندازد والا امکاناتی چون آب و برق و گاز و تلفن و... نمی تواند روستا نشینی را تثبیت کند. اشتغال و رونق کسب و کار است که می تواند شهری زادگان را هم به روستا بکشاند چه رسد به خود فرزندان روستا. ساخت کارخانه های صنعتی متناسب با محصولات هر منطقه می تواند هم پای صنعت را به منطقه باز کند و هم پای کارگران را. دیگر نه روستا مجبور به خام فروشی خواهد شد و نه روستایی برای لقمه نانی به آوارگی در شهر ها خواهد رفت. نگاهی چنین حتی اگر توجیه اقتصادی هم نداشته باشد با توجیه اجتماعی و عدالت محوری، می تواند مد نظر قرار بگیرد به ویژه در مناطق مرزی که توجیه امنیتی هم دارد چه بسیار گفته می شود هر روستا که تخلیه شود باید یک پاسگاه جای آن را بگیرد. پاسگاه هم هرگز نخواهد توانست نقش روستا را ایفا کند که فرزندانش هم شناخت درست از منطقه دارند و هم غیرت دفاع از خانه خویش را در عالی ترین درجه خواهند داشت. باری، راه اندازی زنجیره تولید در همان منطقه می تواند راه روستا را رونق دهد. این همه جوره به نفع کشور است....

منبع: مشهد فوری

196