تصور نمی‌کردم مقام نخست را کسب کنم/ با کمترین تجهیزات عکس این مسابقه را گرفتم

مهدی پورعبادی که به عنوان تنها نماینده ایران موفق به کسب مقام اول در بخش سیاه و سفید از هفتمین جشنواره بین‌المللی عکس HIPA 2018 امارات شد میهمان مشهد فوری شد تا گپ و گفت صمیمی از کسب این مقام و سختی‌های این راه بگوید.

پورعبادی در خرداد ماه 1366 در نیشابور متولد شده، وی فارغ التحصیل رشته نرم‌افزار و در شاخه گرافیک و طراحی مشغول به کار است؛ در کنار آن عکاسی را به عنوان یک علاقه‌مندی شخصی دنبال می‌کند، در سال 1391 با دنیای عکاسی آشنا و از بهار 1392 عکاسی رو به صورت خودآموز شروع کرده و از اوسط سال 1394 تا به حال همچنان به صورت خودآموز و به صورت حرفه ای در ژانرهای طبیعت و لایف استایل به عنوان یک عکاس مستقل فعالیت می کند.

آثار وی تا به حال در بیش از ده ها نمایشگاه عکس گروهی و جشنواره های مختلف داخلی و خارجی پذیرفته و راه یافته که از آن جمله می شود به نمایشگاه بین المللی «بریستول 2016» انگلیس، «اونیک 2017» رومانی، «چامپینا 2017» کشور رومانی، فوتوواک 2016 مشهد، نمایشگاه سالانه کانون عکس مشهد، پنجمین جشنواره ملی خانه دوست، سوگواره ملی هنر عاشورایی، سوگواره ملی عکس قاب شیدایی، چهارمین اکسپوی عکس همدم، سوگواره سراسری عکس نگاه عاشورایی، نمایشگاه گروهی مشق سوگواره و چندین جشنواره و نمایشگاه گروهی دیگر نام برد.

وی مجموعه عکسی آیینی به نام «پیاده رو بهشت» را با نگاهی متفاوت از پیاده روی زائران امام رضا(ع) با تکنیک استروبیست در سال 1395 جمع آوری کرد که مورد توجه و استقبال بسیاری از سایت های خارجی و عکاسان دیگر قرار گرفت.

پورعبادی در خصوص روند شرکت در جشنواره بین‌المللی HIPA گفت: جشنواره HIPA یکی از بزرگ‌ترین جشنواره‌های عکاسی در دنیا است که هر ساله برگزار می‌شود و امسال نیز یک میلیون عکس از 146 کشور دنیا به این جشنواره ارسال شد که 70 هیات ژوری و داوران بین المللی از کشورهای مختلف دنیا، داوری آثار رو به عهده داشتند.

این عکاس مشهدی ادامه می‌دهد: یکی از قوانین سخت HIPA در پذیرش نهایی عکس ها در بخش آزاد و بخصوص سیاه و سفید در مرحله فاینال، اجازه نداشتن هیچ گونه دخل و تصرف عکاس در ادیت عکس نسبت به عکس اوریجینال است که حتی اگر کوچکترین آبجکت و یا المانی از داخل عکس حذف شود قطعا از مسابقات حذف می‌شود، به همین جهت عکس اورجینال را نیز باید در اختیار هیات داوران در ابتدای امر قرار داده شود.

وی در ادامه در خصوص این جشنواره بیان می‌کند: در این دوره از جشنواره عکاسان قدرتمندی از کشورهای مختلف دنیا حضور داشتند که عکس ها و روایت‌هایشان نسبت به موضوع نمایشگاه بسیار جذاب و در حد بسیار بالایی قرار داشت اما از آن جهت که خوشبختانه هیچ‌گونه لابی در این جشنواره از آن جهت که هیچ اطلاعاتی از نام و سابقه عکاس در زمان داوری در دسترس نیست و داوران از نقاط مختلف در دنیا عکس ها را داوری و از نتیجه ها هیچ اطلاعی ندارند، کسب مقام و برنده شدن در این جشنواره بسیار سخت و از روی شانس نیست و واقعا عکس ها در رقابت بسیار شدید و نزدیکی با هم برگزیده و انتخاب میشوند.

پورعبادی همچنین در توصیف داستان عکس خود گفت: در یکی از برنامه های صعود به دامنه های کوه بینالود در تابستان سال گذشته بعد از مشاهده این درخت و تنهایی آن تصمیم به عکاسی آن در فصل زمستان میگیرم. در بهمن ماه سال گذشته بعد از بارش برف شدید ساعت هشت صبح از مشهد حرکت کرده و تنهایی تصمیم به صعود به لوکیشن کردم. با مشقت و سختی فراوان به طوری که به خاطر مشاهده گرگ و تنها بودنم، مسیر جایگزین دیگری انتخاب کرده و بعد از پنج ساعت به لوکشین این عکس رسیدم. یک دوئل بین تنهایی من و تنهایی این درخت که نتیجه آن این عکس شد. و برنده این دوئل درختی بود که سال های سال با همین تنهایی در کنار طبیعت خشن با استواری و استقامت هنوز معنی زندگی و امید را به ما گوش زد میکند.

این عکاس مشهدی ادامه می‌دهد: به دلیل برودت هوا سختی زیادی برای گرفتن این عکس کشیدم به طوری که تا زانو در برف مسیر برگشت را طی کردم و انگشت های پام دچار یخ زدگی شده بود، و در نهایت فقط توانستم 4 شات از این منظره بگیرم، اما خوشبختانه بعد از ده ساعت از کل این سفر و رسیدن به مشهد و مشاهده دقیق خروجی نهایی همگی خستگی از تنم در رفت.

وی با بیان اینکه هیچ گاه تصور نمی کردم بتوانم در این جشنواره مقام نخست را کسب کنم، افزود: زیرا بهترین عکاسان دنیا با سابقه های طولانی و گاها بیش از 45 سال تجربه عکاسی و کلی جوایز بین المللی در این جشنواره حضور داشتند و تصور اینکه بنده بتوانم مقام اول را کسب کنم کمی دور از انتظارم بود. و بعد از اعلام نتایج و گرفتن جایزه و ترک استیج و قرار گرفتن در جایگاه ویژه برنده ها از شوق گریستم.

پورعبادی که در این جشنواره جایزه 15 هزار دلاری را نصیب خود کرده است، ابراز می‌کند: این جایزه را قرار است نماینده خلیفه دوبی طی مراسمی در خرداد ماه در دفتر مرکزی هیپا در برج خلیفه به ما اهدا کند. تاکنون هیچ برنامه‌ای برای این جایزه ندارم اما احتمالا بخشی از آن را برای ارتقا تجهیزات عکاسی و پیاده سازی ایده های عکاسی ای که در ذهن دارم و سفر به سراسر ایران برای عکاسی استفاده خواهم کرد.

برنده مقام اول در بخش سیاه و سفید از هفتمین جشنواره HIPA ادامه داد: بنده با کمترین تجهیزات و یک دوربین Nikon D7200 این عکس را گرفته‌ام، قطعا تجهیزات بسیار مهم است اما حرف اول و آخر را در یک عکس خوب و موفق، نگاه عکاس میزند.

وی در ادامه در تفاوت بین عکاسی موبایل و عکاسی با دوربین های حرفه ای ادامه داد: عکاسی موبایل سویه های روشن و تاریکی دارد. دوربین های موبایل نامحرمیت را بین دوربین ها و مردم کم رنگ تر کرده به طوری که نیاز به مجوز برای حمل دوربین حرفه ای را کنار میزند. مردم ترس از آن را مانند دوربین های حرفه ای و بزرگ ندارند. به دلیل اینکه یک عکاس مستقل هستم و در بسیاری از اماکن عمومی و زیارتی مانند حرم مطهر نمی‌توانم با دوربین ورود کنم و دستم برای گرفتن مجوز کوتاه است، مجبور به استفاده از دوربین موبایل خودم هستم. اما خوشبختانه عکس‌هایی که با موبایل می‌گیرم جزو بهترین و دوست داشتنی ترین عکس هایی است که دوست دارم و جالب آن است که بسیاری از افراد باور نمی‌کنند که این عکس ها با دوربین یک گوشی تلفن همراه گرفته شده است.

وی در ادامه از خود و دغدغه های عکاسی اش می گوید: در واقع عکاسی عشق من است و از طریق آن به آرامش میرسم و هیچ گاه به دید یک بیزینس به آن نگاه نکرده ام و هیچ درآمدی از آن ندارم. همواره سعی می کنم راه و روش جدید همراه با تجربه ای نو برای عکاسی پیدا کنم و قانع به یک سبک و استایل خاصی نمی شوم .

چیزی که برای من در عکاسی بسیار با ارزش است داستان و زاویه نگاه یک عکس و عکاس آن است. توصیه من به عکاسان این است که، هنر و بخصوص عکاسی قانون‌بردار و تئوری نیست. هیچ الگوی مطلقی برای خوب یا بد بودن یک عکس وجود ندارد و همه‌چیز نسبی است. بنابراین دخالت معیارها و سلیقه های افراد دیگر نباید به زبان عکاسی و هدف عکاس، خدشه ای وارد کند و تا می توانند عکس ببینند.

او تأکید می کند: دغدغه های زیادی به عنوان یک عکاس مستقل برای جامعه عکاسی مشهد می بینم از جمله: فضا و جامعه عکاسی در مشهد را بسیار مسموم می بینم، حاشیه‌ ها و تخریب های نهادها و کانون های عکاسی از یکدیگر و گاهی اوقات اصطکاک های بین عکاسان مطرح شرایط سختی را برای هنرجوها و علاقه مندان به عکاسی به وجود آورده است به طوری که بنده این شرایط کلی را تعبیر به چند جزیره ای شدن فضای عکاسی مشهد میکنم که هر کسی سعی بر حفظ قلمرو خود دارد. البته طی چند سال اخیر تا جایی که بنده اطلاع دارم نهادهایی مثل کانون عکس انجمن سینمای جوانان مشهد، کانون گسترش عکاسی، جهاد دانشگاهی و انجمن عکاسان خراسان رضوی فعالیت های ویژه و خوبی جهت آموزش و حمایت از هنرجوهای عکاسی انجام داده است که قابل تقدیر است.

البته تنها نهادی که همیشه حمایت ویژه ای از بنده در این یک سال و همچنین پوشش خبری ویژه این جشنواره بین المللی داشته، کانون عکس انجمن سینمای جوانان مشهد بوده است که تشکر ویژه ای از این کانون و هیات مدیره آن میکنم و در مقابل آن، سکوت و سانسور خبری نهادها و کانون های دیگر عکاسی به جز کانون گسترش عکاسی، به نوع خودش قابل توجه و تامل است و البته با توجه به توضیحاتی که دادم جای تعجب نیست! و همیشه به عنوان یک عکاس مستقل سعی به دوری از این حواشی دارم و خواهم داشت. و از ته قلبم آرزوی موفقیت و همبستگی برای جامعه عکاسی مشهد و رشد و شکوفایی آن دارم.

از دغدغه های دیگر او : همواره قوانین مشخصی برای آزاد بودن عکاسی در فضاهای عمومی و یا حتی مکان های خاص وجود ندارد و همواره عکاسان زیادی با مجوزها دست و پنجه نرم می کنند و امیدوارم متولیان این امر هر چه سریعتر راهکاری برای این مشکل بزرگ پیدا کنند.

هنرجوها و عکاسان ما نسبت به ترندها و شاخه های جدید عکاسی مطالعه و نگاه ضعیفی دارند به طوری که طیف وسیعی از دنیای عکاسی و عکس دیدن خود را به فضای اینستاگرام محدود کرده اند و از فضاهای دیگر در دنیای مجازی و واقعی غافل مانده اند.

پورعبادی در پایان تاکید کرد: یکی از نکات جالب توجه این جشنواره این بود که 70 درصد تبریکات مردم در فضای مجازی و ارسال خبر برای بنده از طریق خبرهایی بود که در داخل کانال اخبار مشهد منتشر شده بود و آن را برای بنده ارسال می‌کردند.

24