بدون حجاب حتی تمرین خصوصی هم نمی توانم داشته باشم

به گزارش مشهد فوری ، تیم ملی وزنه برداری بانوان. نامی که این روزها در فضای مجازی و سایت های مختلف خبری و روزنامه، دست به دست و دهن به دهن می چرخد و این همه نام و عنوان برای کسب مدال طلا یا نقره و برنز در یک رشته ورزشی بانوان نیست.

ماجرا از این قرار است که در رقابت های قهرمانی وزنه برداری نوجوانان و جوانان آسیا، 4 ورزشکار ایرانی نیز حاضر بودند که برای رشته وزنه برداری و بانوان کشورمان تاریخ سازی کردند.

پارمیدا محمودیان، الناز باجلانی، مهدیه کلانی و سیده نرگس میرذکی 4 بانوی وزنه بردار ایرانی بودند که برای اولین بار در تاریخ این رشته از ایران به یک رقابت بین المللی اعزام می شدند.

نام هایی که بدون شک در آینده و المپیک های آینده بیشتر از آنها خواهیم شنید. در ادامه متن گفتگو با اولین بانوی وزنه بردار ایرانی حاضر در رقابت های بین المللی را مشاهده می کنید.

به عنوان اولین سوال بفرمایید که اصلا چه شد که به ورزش وزنه برداری علاقه مند شدید و تصمیم گرفتید وارد این رشته ورزشی شوید ؟
من دقیقا یک ماه قبل از رکوردگیری بهمن ماه هم به خاطر دارم که هیچ قصد و نیتی برای ورود به رشته وزنه برداری نداشتم و وقتی متوجه شدم که رکوردگیری است و انتخابی تیم ملی هم هست، تصمیم گرفتم که شانس خودم را امتحان کنم. خدا را هم شاکر هستم که به من کمک کرد و توانستم به اردوها دعوت شده و جزو 4 نفری باشم که برای مسابقات قهرمانی جوانان و نوجوانان جهان انتخاب می شوند.

از شرایط مسابقه و رقابتی که به عنوان اولین بانوی وزنه برداری ایران داشتید بگویید. کار با وزنه ها روی سکوی مسابقات چگونه بود ؟
مسابقه عالی بود. آنچه که فکرش را می کردم و می خواستم را بالای سر بردم. درست است که وزنه ها چندان سنگین نبودند و با سایر رقبا تفاوت داشتم اما واقعا در مدت زمان 3 ماه هیچ کس نمی تواند به چنین جایگاهی دست یابد. فقط با کمک مربیان بود که توانستم به اینجا برسم و وزنه هایی هم که مربیان برایم انتخاب کرده بودند را هم به یاری خدا زدم. به غیر از حرکت دوم 2 ضرب، هر 5 وزنه دیگر را بالای سر بردم.

یعنی مجموعا 4 ماه است که وزنه برداری را آغاز کرده ای؟
بله. نزدیک به 3 یا چهار ماه.

روزی که قصد داشتید وارد رشته وزنه برداری شوید، فکرش را می کردید که 3 ماه بعد در اردوی بین المللی تیم ملی قرار بگیرید؟
اصلا فکرش را هم نمی کردم. حتی یک درصد. ولی خدا خواست و آمدم. اما الان خیلی به وزنه برداری علاقه مند شدم و دیگر حاضر نیستم آن را رها کنم. ازوقتی وارد این رشته شدم خیلی آرامش بیشتری دارم و صدای وزنه ها و بلند کردن آنها به من آرامش می دهد، با اینکه یک فولاد سرد در دست آدم است.

شاید در ذهن همه اینگونه باشد که وزنه برداری یک رشته مردانه و سرسخت است. برای شما به عنوان یک بانوی نوجوان کار با وزنه سخت نیست؟
سخت که هست اما آرامش بخش است. درست است که وزنه برداری رشته ای برای آقایان است اما دلیلی نمی شود که خانم ها به خاطر روحیه لطیفی که دارند به این ورزش روی نیاورند. خانم ها در کنار زن بودن، می توانند در رشته ای ورزشی مانند وزنه برداری موفق باشند.

توصیه ای برای هم سن و سالان خود برای حضوردر رشته وزنه برداری دارید؟
بله . قطعا همینطور است و توصیه می کنم. برخی فکر می کنند چون وزنه برداری یک رشته مردانه است، فقط مردان می توانند در آن موفق باشند. اما اینگونه نیست و وزنه برداری ورزشی شیرین است و بانوان ما می توانند در این رشته موفق باشند. این رشته برای هم سن و سالان من مناسب است. برخی هم بر این باورند که شاید این رشته ورزشی آسیب داشته باشد یا خطرناک است. اما گوش کردن به حرف ها و تذکرات مربیان این خطرات را کاهش می دهد.

برنامه تحصیلی و درسی خود را چگونه با وزنه برداری و یک رشته حرفه ای هماهنگ می کنید؟
ما علاوه براینکه سعی می کنیم در ورزش موفق باشیم همان مقدارهم برای درس و تحصیل نگران هستیم. درست است که در اردو زیاد نمی توانیم درس بخوانیم اما با مسئولان شهرها هماهنگ شده که بعداز برگشت بتوانیم به کلاس های درس بازگشته یا با داشتن کلاس خصوصی، از درس خواندن عقب نمانیم. الان هم کلاس نهم را به پایان می رسانم و حضور در وزنه برداری هیچ آسیبی به درس هایم نزده است.

در خصوص روز مسابقه و وزنه هایی که بالای سر بردید برای ما توضیح دهید.
روز پنج شنبه در یک ضرب حرکت اول را 40، حرکت دوم را 45 و حرکت سوم را با وزنه 48 کیلوگرم به پایان رساندم و مربیان خیلی وزنه های خوبی برایم انتخاب کردند. در 2 ضرب هم در حرکت سوم وزنه 54 کیلوگرم را بالای سر بردم تا در مجموع با 102 کیلو به کار خود پایان داده باشم.

برای آینده چه برنامه ای دارید؟ به این فکر می کنید که روزی روی سکوی قهرمانی بایستید؟
بله. من تمام سعی خودم را می کنم تا سال آینده بتوانم روی سکو بروم.

وقتی روی سکو رفتی تا وزنه ها را بالای سر ببری چه حسی داشتی؟
واقعا وصف شدنی نیست و عالی بود. من ابتدا فکر می کردم که وقتی روی استیج بروم خراب می کنم و وزنه ها را زمین می اندازم اما وقتی رفتم روی سکو حس خیلی شیرینی برایم ایجاد شد و دوست دارم دیگران هم این احساس را داشته باشند. شاید همه فکر کنند که خیلی ترسناک است قرار گرفتن در چنین شرایطی. اما واقعا هم شیرین است هم بدون استرس.

22