فردوسی در برزخ

شاهنامه سند هویت ملی ایرانی است این یک شعار یا اغراق ادبی نیست این کتاب مجموعه‌ای از باورها حماسه‌ها و حتی تاریخ ایران است.
اما ۱۱۰۰سال پس از فردوسی خالق این سند هویت ملی امروز او چه جایگاهی در شهر و کشورش دارد؟
بیایید به دنبال نشان‌های فیزیکی او در مشهد یعنی دیارش بگردیم؛ باید گفت جز ۸ نشان در شهر ۳۵۱کیلومتر مربعی مشهد چیز چشم‌گیر دیگری نیافتیم: آرامگاه فردوسی (سال ساخت ۱۳۱۳ش)، دبیرستان فردوسی(۱۳۱۳ش) کتابخانه فردوسی(۱۳۴۷) دانشگاه فردوسی (۱۳۵۳) پاساژ فردوسی (۱۳۵۸) هتل فردوسی(۱۳۷۶) بازار بزرگ فردوسی (۱۳۸۹) بلوار شاهنامه (۱۳۹۲). آری دیگر هیچ، نشانی از شخصیت‌های شاهنامه جز در بلوار شاهنامه در میان اسامی شهر نیست شاید در نگاه اول این مسئله اهمیتی نداشته باشد ولی وقتی دوربین در دست گرفتیم و از مردم خواستیم برایمان از شاهنامه بگویند این کمبود نشانه‌ها خودنمایی می‌کرد .
بی‌شک اینکه همسایگان فردوسی نمی‌توانند حتی یک بیت شعر از دیوانِ نزدیک به ۶۰هزار بیتی او از حفظ بخوانند یا پهلوانان و قصه‌های شاهنامه را نمی‌شناسند تنها به این دلیل نیست اما آیا اگر در میدان شهرشان می‌دیدند که چگونه مردمان این دیار روزی برای جاودانه شدن به جنگلهای هند زدند تا کتاب را به این دیار بیاورند آیا باز هم برایشان کتاب کم‌ارزش بود؟ هزار حکایت دیگر از شاهنامه هست که می‌توانستند همانطور که سال‌ها ورد زبان مردم ایران زنین بوده و آنها را نسبت به کشورشان دارای عِرق می‌کردند هنوز بیدار کنند حس وطن دوستی وخردگرایی باشند ولی حالا در میان کارتون‌های خارجی رنگ باخته‌اند.
از سوی دیگر اما عاملی که بیشتر توجه اعضای شورای پنجم را جلب کرد بحث افزایش ماندگاری گردشگر با تکیه بر ظرفیت ‌های طوس بود.
پروژه‌ای که هنوز امیدواریم رنگ دیگر طرح‌های آبادانی طوس را نخورد و فردوسی پس از ۱۱۰۰سال علاوه بر بالا بردن فرهنگ ما بتواند جیب در درجه اول همسایگانش در طوس را پر کند.

ما مشهدی‌ها خوش اقبال ترین مردم ایران هستیم سعادت همجواری با حضرت رضا (ع) که نماد اسلام و تشیع در ایران هستند باعث افتخار ماست اما از گنج خفته در طوس سال‌هاست غفلت کرده‌ایم.
سوال اینجاست چرا از این امتیاز استفاده نکرده ایم آیا اگر از دو موتور جستجو برای معرفی شهر مان استفاده می‌کردیم نتیجه بهتری نمی‌گرفتیم؟

24