از ژاپنی‌های وقت‌شناس تا هندی‌های وقت نشناس

ارزش وقت و زمان برای افراد مختلف، متفاوت است. به طوری که مردم در بعضی از کشورها ارزشی حتی بیشتر از طلا برای وقت قائل هستند و در برخی دیگر از کشورها می‌بینیم که زمان هیچ ارزشی برای مردم ندارد.

تأخیر بی‌معناست

در فرهنگ ژاپنی وقت‌شناسی یک اصل اساسی و تغییرناپذیر است، آن‌چنان که در این کشور هیچ عذر و بهانه‌ای برای تأخیر پذیرفته نیست. نه تنها انسان‌ها که تمام سیستم‌های کاری ژاپن هم سر ساعت خاصی کارشان را آغاز و در ساعت مشخصی هم آن را تمام می‌کنند. مثلا قطارهای متروی توکیو در روزهای عادی و در ساعت‌های کاری ادارات و مدارس، صبح‌ها و بعدازظهرها هر دو دقیقه یک بار راه می‌افتند. نکته جالب اینجاست که اگر هر روز در ساعت خاصی سوار مترو شوید، مسافران تقریبا همان‌ها هستند که هر روز می‌بینید؛ یعنی ژاپنی‌ها این‌قدر به انجام کارها در ساعت خاص مقید هستند که محال است متروی مورد نظر را از دست بدهند و دو دقیقه دیرتر به مقصدشان برسند.

زندگی روی دقیقه

آمریکایی‌ها هم ارزش زیادی برای وقت قائل هستند و تأخیر را چندان نمی‌پذیرند. از نظر آن‌ها، کم کاری و تأخیر معنایی ندارد و حاضرشدن به موقع برای قرارهای کاری و اداری و حتی برای دیدارهای دوستانه اهمیت ویژه‌ای دارد.

آن‌ها چنان به برنامه‌ریزی و تعیین ساعت و دقیقه برای هر کاری عادت کرده‌اند که گاهی برای گذراندن تعطیلات و روزهای پایان هفته هم برنامه‌ریزی دقیقی انجام می‌دهند تا هر چه بهتر و بیشتر از ساعات و دقایقی که در اختیار دارند، بهره ببرند. تاریخ تحویل کارها نیز در این کشور بسیار مهم است و کاری که پس از زمان معین ارائه شود، هرقدر هم خوب و بی‌نقص باشد، ارزشی نخواهد داشت.

چند ساعت تأخیر طبیعی‌‌است! با اینکه این‌قدر در مورد وقت‌شناسی و ارزش و اهمیت زمان صحبت می‌شود، اما هنوز هم بعضی‌ها خیلی به این مسئله اهمیت نمی‌دهند. انگار برای آن‌ها چندان فرقی نمی‌کند تأخیر داشته باشند یا به موقع حاضر شوند و به نظر می‌رسد فرهنگ مردم در کشورهای مختلف تا حد زیادی این مسئله را تعیین می‌کند و بر آن تأثیر می‌گذارد.

به همین دلیل در کشوری مانند غنا تأخیر امری طبیعی محسوب می‌شود و کسی به فکر حذف تأخیرها یا حداقل کاهش آن‌ها نیست. به عنوان مثال راننده‌هایی که در این کشور کار می‌کنند، زمانی که قرار است سر ساعت خاصی دنبال فرد موردنظر بروند ممکن است به راحتی یک ساعت دیرتر از ساعت تعیین شده برسند که البته این وضع از نظر آن‌ها کاملا طبیعی و بی‌نقص است. خاطرات جهانگردان می‌گوید این تأخیرها گاهی تا شش ساعت هم می‌تواند ادامه داشته باشد.

کمی تأخیر عیبی ندارد

خیلی عجیب نیست اگر فردی فرانسوی قرار ملاقات داشته باشد، ولی هنگامی که در حال رفتن به سمت مقصدش است، دوستی را ببیند و چند دقیقه‌ای مشغول گپ وگفت با او شود؛ برای مردم فرانسه کمی تأخیر در قرارها طبیعی و جایز

است. در مقابل، زمان برای مردم در بیشتر کشورهای شمالی اروپا و همچنین ایالات متحده آمریکا حکم طلا و پول را دارد. بنابراین اگر در چنین کشورهایی کسی دیر به قرار ملاقاتش برسد، این رفتار به معنای تلف‌کردن وقت طرف مقابل بوده و توهینی جدی و مهم محسوب می‌شود که حتی گاهی غیرقابل بخشش خواهد بود.

زمان کیلویی چند؟!

خیلی از ساکنان هندوستان، بی‌توجه به ارزش وقت و زمان زندگی‌شان را می‌گذرانند و چندان توجهی به گذر دقیقه‌ها ندارند. مردم در این کشور ممکن است ١٢ ساعت هم در محل کارشان حاضر باشند، ولی مثل برخی کشورها واقعا تمام این ساعت‌ها را کار نمی‌کنند. ساعت‌های طولانی صرف ناهار، چای خوردن‌های پی در پی و گپ وگفت‌های متعدد همگی در کنار هم باعث می‌شود که آن‌ها خیلی درگیر کار نباشند.

در هند هم زمان‌های تعیین شده برای ارائه کار مهم است، ولی خیلی از کارمندان با مدیرشان صحبت و تأخیرشان را توجیه می‌کنند یا در مورد دیر رسیدن به محل کار، بهانه می‌آورند و دیگران را متقاعد می‌سازند. در حالی که مشاهده چنین برخوردهایی در کشورهایی مانند ژاپن یا کشورهای اروپایی غیرممکن است و به هیچ عنوان پذیرفته نمی‌شود.

24