شاهنامه پناهگاه ملی ایرانیان است

به گزارش مشهدفوری، هیچ اثری مانند شاهنامه در تدوین ملیت ایرانی نقش ندارد و البته نام ایران و ایرانی بیش از ۱۷۰۰ مرتبه در شاهنامه آمده است، و این نشان از دور اندیشی و خرد فردوسی است که از همان ابتدا آرمان و هدف خود را مشخص کرده است. به جرات می توان گفت این فردوسی و شاهنامه است که روح ایران کهن را در تار و پود و کالبد ایرانیان دمید و تا روزگار ما هویت ایرانی را نگاه داشته است. اگر شاهنامه نبود با وجود یورش اقوام و قبایل بیگانه به این سرزمین چه بسا اساطیر و فرهنگ آنان در اذهان مردم رسوب می کرد و باقی می ماند، و زبان ، هویت و اسطوره های آنان، جایگزین فرهنگ ایرانی می شد و آن زمان دیگر سخن از ایران و ایرانی بی معنا بود و افتخار به گذشته باستانی جایگاهی نداشت. شاهنامه را میتوان عامل وحدت و همدلی دانست و به جرات میتوان به این نکته اشاره کرد ملتی اسطوره‌های والاتری دارد که از تاریخ بلندتری برخوردار باشد. شاهنامه اثری حامل وحدت و صمیمیت و دوستی است؛ لذا امروز بیش از هر زمانی به اندیشه‌ها و فلسفه فردوسی نیازمندیم تا مقهور فرهنگ‌های دیگر نشویم. شاهنامه گنجینه اخلاق و بخش جدایی‌ناپذیری از فرهنگ ماست. شاهنامه منشوری اخلاقی و بخشی از هویت ماست. در زمانه کنونی شاهنامه می‌تواند پیام‌رسان صلح و دوستی مردم ایران به جهانیان باشد. باید به آموزه‌های اخلاقی و خردمندانه‌ شاهنامه و گسترش شاهنامه در میان توده مردم و همه خانواده‌ها به‌ویژه کودکان و نوجوانان اهتمام ورزید. شاهنامه شاید تنها اثری باشد که سبب حفظ روحیه ملی ایرانیان و عامل وحدت‌بخش و پیوستگی آنان است. شاهنامه آیینه‌ای برای ایرانیان است تا خود و فرهنگ پرافتخار خویش را در آن ببینند و بهتر بشناسند. شاهنامه بزرگ‌ترین سندی است که هویت مذهبی و ملی ما را به هم پیوند می‌دهد. فردوسی با ارادت و دوستی خاندان عصمت و طهارت معجونی را ساخته که فرهنگ ایران را با دوستی و صلح معرفی می‌کند. این اثر شاخص و جهانی، عامل وحدت‌بخش ایرانیان در طول تاریخ بوده و هر دوره که ایرانیان به سختی برخوردند با درآمیختن هویت مذهبی و ملی و الهام از شاهنامه در برابر دشمن ایستادند. شاهنامه کتاب پیوند حوزه تمدنی ایران و آسیای مرکزی است و در واقع کتاب همه ماست و مرزها دیگر اساس دوری ما نیستند. شاهنامه یک کتاب جهانی است و آیین‌های آن را می‌توان در جای‌جای جهان دید. علاوه بر این‌که حماسه‌ها را به تصویر می‌کشد و جنگ را نکوهش می‌کند، همه را به آشتی و صلح و مودت دعوت می‌کند. شاهنامه کتاب پیوندهای قومیتی است و سندی است که هویت ملی مذهبی ما را در هم آمیخته است. دسترنج فردوسی معجونی برای دوام و تقویت فرهنگ ایرانی ساخته که صدها سال است این فرهنگ را محفوظ نگه داشته است. شاهنامه عامل وحدت‌بخش و بزرگ‌ترین عنصر همگرایی ملی ایرانیان است.

سخن پایانی :

فردوسی احیاگر تاریخ گذشته ایران و الهام بخش هنرمندان مومن و معتقد برای آفرینش گری امروز و فردای سرزمین ماست. شاهنامه نقطه درخشان ادب فارسی، گنجی پربها و منبعی پایان ناپذیربرای آفرینش و خلاقیت و درخشش هنرمندان ایران زمین بوده و خواهد بود.

جهان یادگارست و ما رفتنی

به گیتی نماند به جز مردمی

به نام نکو گر بمیرم رواست

مرا نام باید که تن مرگ راست

منبع: مشهد فوری

368